nil

Gerbrand de vliegtuigspotter

Vliegtuigspotten is mijn hobby. Ik ben besmet met het vliegtuigvirus in de hoogste klas van de lagere school. In de herfstvakantie van 1987 ging ik samen met een vriend voor het eerst op de fiets naar Soesterberg. Het was fantastisch. We begonnen fanatiek met het schrijven van de registratienummers net als alle jongens aan het hek. Later gingen we vaak met een grotere groep. ’s Morgens zo snel mogelijk naar Soesterberg fietsen. Ik geloof dat we er een uur en driekwartier over deden. Dan de hele dag aan het hek hangen tot het veld dicht ging en dan weer terug naar huis. Via de supermarkt in Leusden en de snackbar in Achterveld duurde diezelfde route dan meer als 3 uur….

Maar daar zagen we dus al van alles, wat we ook nodig hadden dus het sparen en investeren begon al gauw. Eerst een verrekijker, toen een multibandradio om iets met de toren mee te kunnen luisteren. Maar als bewijs van wat je gezien had, moest het toch eigenlijk op de foto. Dus doorsparen maar, het werk van een zaterdagbaantje combineren met een verjaardagscadeau en toen kwam daar de eerste camera. En die camera moest natuurlijk in een fotokoffer, want dat had iedereen toen aan het hek. Een koffer volgeplakt met luchtvaartstickers of een grote foto van een vliegtuig erop. Ik kocht een tweedehands Ricoh camera met een 300 mm lens erop en een mooie zwarte fotokoffer. Ricoh heeft dezelfde lensbajonet als Pentax en zo ben ik al lange tijd een Pentax aanhanger. Intussen is Pentax al lang overgenomen door Ricoh en zo is dat ook weer rond. En mij krijgen ze nog niet direct aan een ander merk. Helaas is Pentax te laat overgestapt naar het digitale tijdperk en waren ze toen een groot deel van hun marktaandeel verloren aan Nikon en Canon, maar inmiddels hebben ze zich in die markt weer terug geknokt en maken ze digitale camera’s met de beste prijs-kwaliteit verhouding.

Toen Soesterberg gewoon begon te worden gingen we onze horizon te verbreden: Tienertoeren met de trein naar andere velden in Nederland of naar Roermond om dan met de fiets de grens over te gaan naar de Engelse vliegvelden die daar toen nog in Duitsland in gebruik waren. Later met de bus naar vliegshows in Engeland en met de auto naar diverse velden in Europa.

De foto’s werden dia’s en de dia’s werden vervangen door digitale bestanden en de tijd die ik er ingestoken heb is ook niet altijd even groot geweest. Maar het blijft toch altijd weer kriebelen. Als bekend is, dat er in de buurt wat bijzonders staat of komt, dan proberen we een gaatje te maken in de agenda, om er toch wat van mee te pikken. En als het niet lukt om ruimte te maken in de agenda, dan blijft het toch de hele dag een stoorzender in je concentratie omdat het zo moeilijk is te accepteren, dat je wat mist.

Het is een vorm van verslaving. Er zijn spotters, die er echt alles voor over hebben. Voor hen is het hun leven en ze reizen er de hele wereld over. Zo erg is het bij mij niet. Maar bij elke gelegenheid van vakantie of werk, als ik wat verder van huis moet, dan wordt altijd afgewogen of het te combineren is met wat vliegtuigen kijken.